64606 108398909224070 3278601 n
64606 108398909224070 3278601 n

«εμείς τρέχουμε για να ενώνουμε τον κόσμο»

Οι Δρομείς Πάρκου Θάλασσας ξεκίνησαν δειλά-δειλά αρχικά σαν φίλοι και μετέπειτα σαν ομάδα προς τα τέλη της δεκαετίας του ενενήντα. Η ιδέα έπεσε στον αέρα η όπως λέμε love is in the air όταν οι δύο πιλότοι τότε των Κυπριακών Αερογραμμών κατά την διάρκεια κοινή τους πτήσεις  πάνω σε μα κουβέντας τους  μοιράστηκαν το κοινό τους πάθος και την κοινή τους αγάπη, για το τρέξιμο. Ήταν ο Βαγγέλης Ιωάννου και ο Τάσος Χριστοφίδης στην αρχή και αργότερα ο Παντελής Παντελή, δρομέας και καταδρομέας φίλος του Βαγγέλης Ιωάννου που γρήγορα μπήκε στην παρέα με τον τόπο προπόνησης το γήπεδο της Αγγλικής Σχολής στη Λευκωσία. Για ένα-δύο χρόνια η απόσταση παραμένει η ίδια, δέκα γύροι 400 μέτρων του γηπέδου όσο δηλαδή η απόσταση 4 χιλιομέτρων.

Το 1999 ήταν η χρόνια ορόσημο επειδή όχι μόνο άλλαξε ο χώρος προπόνησης, αλλά η παρέα άρχισε να μεγαλώνει να κερδίζει νέους λάτρεις του αθλήματος και έμελλε από τότε το Πάρκο Αθαλάσσας όχι μόνο να είναι ως χώρος συναπαντήματος μας, αλλά να πάρει και το όνομα της η ομάδα. Η αλήθεια είναι πως στην αρχή παλιοί καταδρομείς εκτός από τον Τάσο Χριστοφίδης, μεγάλωσαν την παρέα τρεξίματος με τους Σταύρος Πέτσας, τον Τάκης Χριστοφή και τον παλιό πρωταθλητή μακρινών αποστάσεων Μίκη Αντρέου να είναι οι νέες «μεταγραφές». Παρόλο που ο χώρος προπόνησης άλλαξε και περισσότερα χιλιόμετρα προστέθηκαν την μέχρι εκείνη στιγμή η παρέα δεν έτρεξε σε επισήμους αγώνες που έως εκείνη την περίοδο μπορούσε κάποιος να τους μετρήσει στα δάκτυλά του ενός χεριού. Τον Ιούνιο του 2000 προστέθηκε στην παρέα ο μελλοντικός  «προπονητής» της ομάδας, ο Πέτρος Παπαπέτρου,  που με τις δικές του εμπειρίες, και τις προηγούμενες συμμετοχές του σε αγώνες σε αποστάσεις μέχρι και 21 χιλιομέτρων (ημιμαραθώνιο) ήταν η αιτία να σπρώξει τους υπόλοιπους της ομάδας να συμμετέχουν σε αγώνες αρχίζοντας  από το μισό μαραθώνιο που διοργάνωνε ο Σύλλογος Περικλή Δημητρίου στην Επαρχία Λάρνακας.

Ενώ η συμμετοχή στους ημιμαραθωνίους ήταν πλέον πράξη ρουτίνας, και αφού βαφτίστηκε η ομάδα με το όνομα που διατηρεί μέχρι σήμερα «Δρομείς Πάρκου Αθαλάσσας»  και θα το διατηρήσει για πάντα,  το ίδιο το πάρκο όχι μόνο είναι το δεύτερο τους σπίτι, αλλά μέρος της ψυχής τους, ο Βαγγέλης Ιωάννου ήταν αυτός που πρώτος έριξε την ιδέα και συμμετείχε στο Μαραθώνιο της Πάφου εμπνέοντας τους υπόλοιπους που ήδη έτρεχαν αλλά και τα νέα παιδιά που ενσωματώθηκαν αργότερα, ώστε να  ακολουθήσουν. Ο Αντρέας Παντελή ο Νάσος Κτωρίδης και ο Χριστός Κασίανος ήρθαν στην ομάδα και οι «Δρομείς του Πάρκου Αθαλάσσας» όχι μόνο έγιναν ένα σύνολο οργανωμένο με χόμπι και σαν μεγάλη μας αγάπη το τρέξιμο και ο αθλητισμός, απόκτησε και στολές, υπόσταση και πάντοτε συνέβαλε και συμβάλει στην ενθάρρυνση κάθε συμπατριώτη και συμπατριώτισσας να ασπαστεί την αγάπη και το όραμα για μια Κύπρο πιο όμορφη και πιο ανθρώπινη.

Στη διάρκεια των προπονήσεων που συνήθως την Τρίτη και την Πέμπτη συμπεριλαμβάνει πρόγραμμα από 8 μέχρι 10 χιλιόμετρα και το Σάββατο μπορεί να φτάνει και τα 42 χιλιόμετρα, όση είναι η απόστασης του μαραθωνίου, κουβεντιάζουμε, μοιράζονται ο καθένας τις δικές του εμπειρίες ενώ νέες ιδέες όχι απλά εκφράστηκαν αλλά πήραν σάρκα και οστά. Συμμετοχές σε Μαραθώνιους Δρόμους ανά τον κόσμο, σε αγώνες ορεινών υπέρ-αποστάσεων, αρωγοί και συμπαραστάτες στην οργάνωση αγώνων, όπως του Μαραθωνίου Λευκωσίας αφού σε πολλές δρομικές συναντήσεις ήταν το κύριο θέμα της συζήτησης.

Από ομάδα δρομέων όχι μεταφορικά, αλλά στην κυριολεξία γίναμε μια οικογένεια. Σε πολλές από τις συμμετοχές της ομάδας σε μαραθώνιους στο εξωτερικό μαζί ταξιδεύουν και τα μέλη των οικογενειών τους, ενώ τα συναπαντήματα επεκτείνονται σε ταβέρνες, μπιραρίες, καφέ, στα σπίτια τους και διασκεδάζοντας και περνώντας ευχάριστα στις μέρες των γενεθλίων αλλά και  των ονομαστικών εορτών, των Χριστουγέννων και το Πάσχα αλλά ακόμη και στις λύπες και στο χάσιμο αγαπημένων προσώπων η συμπαράσταση είναι δεδομένη.

Ήταν πολύ φυσιολογικό η αγάπη και το πάθος τους  να βρει άξιους συμπαραστάτες και συνεχιστές τα παιδιά τους, αφού μέχρι της στιγμής έξι νέα βλαστάρια τερμάτισαν διαφορετικούς μαραθώνιους δρόμους.  

Η δράση τους όμως δεν περιορίζεται σε αθλητικά γεγονότα ή στο τρέξιμο κατά αποκλειστικότητα. Τους ενδιαφέρουν τα κοινά, οργανώσουν πριν από την προπόνηση εκστρατεία καθαριότητας του Πάρκου Αθαλάσσας, από το κοινό τους ταμείο που απόκτησε τα κεφαλαία του από τις μεταξύ τους μηνιαίες συνδρομές συμβάλλανε στην απάλυνση του ανθρώπινου πόνου συνεισφέροντας σε φιλανθρωπικά ιδρύματα ή σε συνανθρώπους που χρειάζονται την βοήθεια τους. Επιπλέον, όταν η πατρίδα μας στις μέρες που τιμά τους χαμένους ήρωες της ή τους αγνοούμενους με μεγάλη τους ικανοποίηση, διότι πρωτίστως το θεωρούν τιμή και εθνικό χρέος σε αυτούς που έδωσαν τις ζωές τους για να είναι όλοι  ελεύθεροι, συμβάλλανε στη μεταφορά της φλόγας καλύπτοντας δεκάδες χιλιόμετρα.

Θεσμός έγινε εδώ και πάνω από μια δεκαετία το κόψιμο της Βασιλόπιτας το πρωί της 1ης του νέου χρόνου στο Πάρκο Αθαλάσσας όπου δίνουν το παρόν τους όχι μόνο τα μέλη της δίκης τους ομάδας, αλλά όσοι το επιθυμούν από το δρομικό κίνημα που όλο και μεγαλώνει.

Δρομείς της ομάδας του Πάρκου Αθαλάσσας, όπως ο Σταύρος Πέτσας, ο Πέτρος Παπαπέτρου και ο Παντελής Παντελή συμμετείχαν επάξια σε είτε σε υπέρ αποστάσεις ή είτε σε ορεινούς αγώνες, ενώ ο Νάσος εμπνευστής και δημιουργός του Μαραθωνίου Λευκωσίας κάλυψε τους μαραθώνιους των δύο πόλων, Βορείου και Νότιου. Έγινε πλέον επίσης συνήθεια σε σχεδόν κάθε ομαδική συμμετοχή στο βάθρο των νικητών να βραβεύονται αθλητές τους και τώρα με μεγάλη ικανοποίηση και περηφάνια είναι που βλέπουμε τα δικά τους βλαστάρια όχι απλά να συμμετέχουν, αλλά και να πρωταγωνιστούν.

Αδιαμφισβήτητα για ΟΛΟΥΣ όσους το τρέξιμο δεν είναι απλά ένα άθλημα, είναι ο ομφάλιος λώρος της μακροχρόνιας φιλίας, του αλληλοσεβασμού, της αλληλοκατανόησης, της αλληλεγγύης και κάθε φορά που συναντιούνται αυτός ο δεσμός δυναμώνει, που και σε ακόμη στις δυσκολίες και την κούραση από τη δουλειά ή την αντιμετώπιση άλλων προβλημάτων της καθημερινότητας όλα ξεχνιούνται και πηγαίνουν στα σπίτια τους χαρούμενοι προσδοκώντας για την επόμενη μέρα της προπόνησης και της επανένωσης μας με το αγαπημένο τους πάρκο, το πράσινο, τα δρομάκια του που τα έμαθαν πλέων από μνήμης, τις λίμνες του και για να πουν ομαδικά μια καλημέρα η καλησπέρα στους άλλους δρομείς ή σε αυτούς που περπατούν και τους συναντούν στο πέρασμα τους.

Ναι, το τρέξιμο μπορεί να γίνει άθλημα ομαδικό, ναι το τρέξιμο δημιουργεί φιλίες και τις ενδυναμώνει, ναι τρέχοντας γίνεσαι πειθαρχημένος και δημιουργείς στόχους, αλλά το σημαντικότερο από όλα δεν είναι η πρώτη θέση, αλλά η συμμετοχή και η προσπάθεια διότι μέσα από αυτά τα δύο μπορούν να επιτευχθούν οι στόχοι και να έρθουν και οι επιτυχίες.

Θα ήταν παράλειψη να μην γίνει ονομαστική αναφορά στα νέα παιδιά τις που συμπληρώνουν την ομάδα, τον Μιλτιάδης Ιωάννου, το Γιώργος Ιωάννου, τον Χριστόδουλος Πέτσας, τον Αντρέας Παντελή, Ορέστης Παπαπέτρου, τον Μορφάκης Ευθυμίου, και το Μάριο Παπαπέτρου  που όχι μόνο τους χαροποιεί, αλλά τους κάνουν περήφανους που από νωρίς μπήκαν στο αυλάκι της άθλησης και της προσφοράς.

Όπως ομόφωνα εκφράστηκε  το άλλο μεγάλο κοινό όνειρο που υπαρχή, είναι να αντικρισουν τον τόπο και την αγαπημένη πόλη που τους φιλοξενεί, την Λευκωσία,  επανενωμένη, χωρίς τείχη, χωρίς φυλάκια, χωρίς κανένα συρματοπλέγματα και εμπόδια, και πλέον όλοι οι Κύπριοι ελεύθεροι να ασκούνται, να τρέχουν σε ολόκληρη την πόλη ξεκινώντας από τη Πύλη της Κερύνειας, περνώντας μπροστά από την Αγία Σοφία, την Πύλη της Αμμοχώστου και φτάνοντας μέχρι την Πύλη της Πάφου και είναι για αυτό που μέλη της ομάδας συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια και στην πρώτη διεξαγωγή κοινού αγώνα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκύπριων που στην αρχή θα έχει συμβολικό χαρακτήρα στις 19/01/2019. Όπως εδώ και πολλή καιρό ο  συναθλητής και φίλος Σταύρος Πέτσας λέγει «εμείς τρέχουμε για να ενώνουμε τον κόσμο» τώρα ήρθε η ώρα να κάνουμε τα λόγια του πράξη για το καλό το δικό μας, των παιδιών μας και της Κύπρου μας!