Ονομάζομαι Χριστός Λοΐζου και είμαι είκοσι χρόνων από την Λευκωσία. Τα πρώτα μου έξι χρονιά τα πέρασα στην Άγια Βάρβαρα, και ακόλουθος μετακόμισα στην Καλλιθέα. Τα σχολικά μου  χρονιά τα έκανα στο Δημοτικό Α Λάτσιων καθώς και Γυμνάσιο και Λύκειο.

Με των αθλητισμό πάντοτε είχα σχέση. Σε αθλητικές δραστηριότητες ήμουν στην ομάδα του στίβου του σχολειού, και ασχολήθηκα επίσης με το ποδόσφαιρο και το τένις παράλληλα. Το 2009 στην τρίτη του Γυμνάσιου μετά από παρότρυνση από ένα συμμαθητή μου αποφάσισα να ασχοληθώ με το ποδηλασία. Είναι ένα άθλημα το όποιο δεν το περίμενα ότι θα συνδεθώ τόσο.

Έκανα των πρώτο μου αγώνα σε πολύ σύντομο διάστημα σε μια διοργάνωση στην  περιοχή του Μαθίατη. Η  πρόοδος μου ήταν τόσο μεγάλη που ανέβηκα τρεις κατηγορίες σε πολύ σύντομο διάστημα.

Είχα πάρα πολλές συμμετοχές μέχρι τώρα και διακρίθηκα σε αρκετές από αυτές, όμως για της  πρώτες θέσεις θα σταθώ στης κυριότερες από αυτές που ήταν των Βαλκανικών αγώνων στην Κωνσταντινούπολη 2012 και ακόμη αξιοσημείωτο είναι το χάλκινο μετάλλιο στο ατομικό και το χρυσό στο ομαδικό που έγινε στους αγώνες Μικρόν Κρατών Ευρώπης του 2012.

Ένα προπονητικό πρόγραμμα απαιτεί θυσίες, συγκεκριμένη διατροφή πάρα πολύ σκληρή δουλειά, αρκετό χρόνο αφοσίωσης και το κυριότερο λεφτά.

Στόχος μου είναι να πετύχαινω το καλύτερο αποτέλεσμα σε οποία διοργάνωση και αν συμμετέχω, όμως κρυφή μου προσδοκία είναι η ολυμπιακή αγώνες του 2016 και δίνω τα πάντα για αυτό.

Οι οικογένεια μου είναι ότι καλύτερο έχω, σε όλες της προσπάθειες μου ήταν πάντα κοντά μου και με στήριζαν με όλες τους τες δύναμης .

Στην Κύπρο η ποδηλασία όπως την έχω ζήσει είναι ένα άθλημα το όποιο είναι από την μια πλευρά πολυέξοδο και από την άλλη δεν τυχαίνει της σωστής προβολής και αναγνώρισης. Επίσης η κοινωνικές υποδομές που προσφέρονται είναι πολύ φτωχές και αυτό έχει απήχηση στον κάθε επαγγελματία ποδηλάτη επειδή αυτός είναι που ανταγωνίζεται του ξένους ποδηλάτες όπου έχουν αυτές της πρόνοιες .Κάποια αλλά σημαντικά στοιχειά που θα έπρεπε η πολιτεία να φροντίσει να κάνει είναι η ποδηλατοδρόμοι ποδηλατοδρομία, έμπειρους συμβούλους και προπονητές.

Ίσως κάποια μέρα όλα αυτά να συμβούν, και  όμως γι μένα το όνειρο αυτό τότε να είναι ξεπερασμένο.